امروز که نه خوبم نه بد... نه امیدوارم نه نا امید... نه همه رو دوس دارم نه همه دوسم دارن... نه همه چیزو زشت می بینم نه زیبا...نه تنهام نه سر شلوغه...نه سکوت کردم نه فریاد...نه بدهکارم نه طلبکار...نه جهنمیم نه بهشتی و در نهایت نه خوشبختم نه بدبخت اومدم تا با یه حس بی حسی حرفای یه سالمو بیرون بریزم!

البته مطمئنم که حرفای من برای هیچ کدومتون تازگی نداره چرا که شماها همتون یا یه جورایی این روزا رو پشت سر گذاشتین یا دارین سپری می کنین! آره منظورم دوران نوجوونی یا به عبارت دیگه سوهام اعصابه...! دورانی که هیچ چیز دل بخواهی توش نیست وفقط اجباره و اجباره و باز هم اجبار.... باید به اجبار ورق بخوری و بری جلو...حتی اگه نخوای...حتی بعضی وقتا نمی خوای سهمی تو این دنیا داشته باشی که بازه باید از سر اجبار تحمل کنی!چراشو نمی دونم ...اگه شماها می دونین لطف کنین برا منم بگین!
خوب حالا بیخیال اینا...منو باش بعد یه سال اومدم و شروع کردم به چرت و پرت گفتن! بذارین راستشو بگم امروز روز خیلی بزرگیه برام... به هزارو یه دلیل که من فقط می تونم یکی شو بهتون بگم آخه اون یکی ها خصوصیه. یه دلیل از اون هزارو یک دلیل همین آپ کردنمه ... واقعا دلم برا اینجا و دوستان تنگ شده بود  راستی خیلی بدین... بی معرفتا من نمی تونستم بیام کامنت بذارم شما ها چرا بهم سر نمی زدید هان؟! حالا که اینطور شد باید تلافی اونارو در بیارین و بیشتر نظر بدین!

خوب زیاد حرفیدم بهتره تا حوصله تون بیشتر از این سر نرفته تمومش کنم فقط یادتون نره که من... یکی مثل تو...همونی که عاشق خزون و قدم زدن تو شبای بارونیش و همونی که همه آدما رو دوس داره برگشتم پس هوامو داشته باشین!

همه تونو دوس دارم

تا پست بعدی بای بای

 امروز که تولد دوباره وبلاگمه اینو تقدیمش می کنم

پرنده گفت : اما پشت تو مي خارد. لاي چين هاي پوستت پر از حشره هاي ريز است. يكي بايد پشت تو را بخاراند. يكي بايد حشره هاي تو را بردارد .

كرگدن گفت: اما من نمي توانم با كسي دوست بشوم . پوست من خيلي كلفت است . همه به من مي گويند پوست كلفت.

پرنده گفت: اما دوست عزيز ، دوست داشتن به قلب مربوط است نه به پوست .

كرگدن گفت: ولي من كه قلب ندارم ، من فقط پوست دارم .

پرنده گفت: اين كه امكان ندارد ، همه قلب دارند .

كرگدن گفت: كو كجاست من كه قلب خود را نمي بينم .

پرنده گفت:خوب چون از قلبت استفاده نمي كني ، قلبت را نمي بيني . ولي من مطمئنم كه زير اين پوست كلفت يك قلب نازك داري .

كرگدن گفت: نه ، من قلب نازك ندارم ، من حتما يك قلب كلفت دارم.

پرنده گفت :نه ، تو حتما يك قلب نازك داري چون به جاي اين كه پرنده را بترساني ، به جاي اينكه لگدش كني ، به جاي اينكه دهن گشاد و گنده ات را باز كني و آن را بخوري ، داري با او حرف مي زني.

كرگدن گفت: خوب اين يعني چي ؟

پرنده گفت :وقتي يك كرگدن پوست كلفت ، يك قلب نازك دارد يعني چي ؟ يعني اينكه مي تواند عاشق بشود .

كرگدن گفت: اينها كه مي گويي ، يعني چي؟

پرنده گفت :يعني .... بگذار روي پوست كلفت قشنگت بنشينم .....

كرگدن چيزي نگفت . يعني داشت دنبال يك جمله مناسب مي گشت . فكر كرد بهتر است همان اولين جمله اش را بگويد .

اما پرنده پشت كرگدن نشسته بود و داشت پشتش را مي خاراند .

كرگدن احساس كرد چقدر خوشش مي آيد . اما نمي دانست از چي خوشش مي آيد .

كرگدن گفت : اسم اين دوست داشتن است ؟ اسم اين كه من دلم مي خواهد تو روي پشت من بماني و مزاحم هاي كوچولو ي پشتم را بخوري؟ پرنده گفت : نه ، اسم ايت نياز است ، من دارم به تو كمك مي كنم و تو از اينكه نيازت برطرف مي شود . احساس خوبي داري . يعني احساس رضايت مي كني ، اما دوست داشتن از اين مهمتر است .

كرگدن نفهميد كه پرنده چه مي گويد .

روزها گذشت ، روزها و ماهها و پرنده هر روز مي آمد و پشت كرگدن مي نشست و هر روز پشتش را مي خاراند و كرگدن هر روز احساس خوبي داشت .

يك روز كرگدن به پرنده گفت : به نظر تو اين موضوع كه كرگدني از اين كه پرنده اي پشتش را مي خاراند ، احساس خوبي دارد ، براي يك كرگدن كافي است ؟

پرنده گفت : نه كافي نيست .

كرگدن گفتك درست است كافي نيست . چون من حس مي كنم چيزهاي ديگري هم دوست دارم . راستش من بيشتر دوست دارم تو را تماشا كنم .

پرنده چرخي زد و پرواز كرد و چرخي زد و آواز خواند ، جلوي چشم هاي كرگدن .

كرگدن تماشا كرد و تماشا كرد . اما سير نشد . كرگدن مي خواست همين طور تماشا كند . با خودش گفت : اين صحنه قشنگ ترين صحنه دنياست و اين پرنده قشنگ ترين پرنده دنيا و او خوشبخت ترين كرگدن روي زمين . وقتي كرگدن به اينجا رسيد ، احساس كرد كه يك چيز نازك از چشمش افتاد.

كرگدن ترسيد و گفت : پرنده ، پرنده عزيزم من قلبم را ديدم . همان قلب نازكم را كه مي گفتي ، اما قلبم از چشمم افتاد . حالا چكار كنم؟

پرنده برگشت و اشكهاي كرگدن را ديد . آمد و روي سر او نشست و گفت: غصه نخور دوست عزيز ، تو يك عالم از اين قلبهاي نازك داري .

كرگدن گفت: راستي اينكه كرگدني دوست دارد ، پرنده اي را تماشا كند و وقتي تماشايش مي كند ، قلبش از چشمش مي افتد ، يعني چي؟ پرنده گفت : يعني اينكه كرگدن ها هم عاشق مي شوند.

كرگدن گفت : عاشق يعني چه؟

پرنده گفت :يعني كسي كه قلبش از چشمش مي چكد.

كرگدن باز هم منظور پرنده را نفهميد . اما دوست داشت پرنده باز هم حرف بزند ، باز پرواز كند و او باز هم تماشايش كند و باز قلبش از چشمش بيفتد.

كرگدن فكر كرد اگر قلبش همين طور از چشمش بريزد ، يك روز حتما قلبش تمام مي شود .

آن وقت لبخند زد و با خودش گفت:

من كه اصلا قلب نداشتم ، حالا كه پرنده به من قلب داد، چه عيبي دارد ، بگذار تمام قلبم را براي او بريزم

سایه های ما، ز ما گویی گریزانند

دور از ما در نشیب راه

در غبار شوم مهتابی که می لغزد

سرو سنگین بر فراز شاخه های تاک

سوی یکدیگر به نرمی پیش می رانند

                                         شب به روی جاده ی نمناک

                                         در سکوت خاک عطر آگین

                                         نا شکیبا گه به یکدیگر می آویزند

                                         سایه های ما ......

                                         همچو گلهایی که مستند

                                         از شراب شبنم دوشین

                                       گویی آنها در گریز تلخشان از ما

                                     نغمه هایی را که ما هرگز نمی خوانیم

نغمه هایی را که ما با خشم

در سکوت سینه می رانیم

زیر لب با شوق می خوانند

                                        لیک دور از سایه ها

                                       بی خبر از قصه ی دلبستگیهاشان

                                       از جدایی ها و از پیوستگی ها شان

                                      جسم های خسته ی ما در رکود خویش

                                       زندگی را شکل می بخشند

 شب به روی جاده ی نمناک

ای بسا من گفته ام با خود.......

(( زندگی آیا درون سایه هامان رنگ می گیرد

یا که ما خود سایه های سایه های خویشتن هستیم؟))

                                           ای هزاران روح سر گردان

                                         گرد من لغزیده در امواج تاریکی،

                                           سایه ی من کو ؟

                             نور وحشت می درخشد در بلور بانگ خاموشم

                                          سایه ی من کو ؟

                                          سایه ی من کو ؟

من نمی خواهم

سایه ام را لحظه ای از خود جدا سازم

من نمی خواهم

او بلغزد دور از من روی معبر ها

یا بیفتد خسته و سنگین

زیر پای رهگذر ها

او چرا باید به راه جستجوی خویش

روبرو گردد

با لبان بسته ی درها؟

او چرا باید بساید تن

بر در و دیوار هر خانه؟

او چرا باید ز نومیدی

پا نهد در سرزمینی سرد و بیگانه؟!

 ‌                                         آه ... ای خورشید

                                سایه ام را از چه از من دور می سازی؟

                                         از تو می پرسم:

                                        تیرگی درد است یا شادی؟

                                       جسم زندان است یا صحرای آزادی؟

                                        ظلمت شب چیست؟

                                        شب،

                                        سایه ی روح سیاه کیست؟

او چه می گوید؟

او چه می گوید؟

خسته و سر گشته و حیران

می دوم در راه پر سشهای بی پایان

خاطره هامو که بغل کردم ،دلتنگی رو از رو شونه هام تکوندم

اما قدم های خستم جز با جاده ی دلتنگی آشنا نبود

تنهایی غربت میاره ، تلخه

مث حقییقت زندگی منو عذابم می ده

می خوام اشکامو تهدید کنم ببارن اما

شونه ای نیست که اشکامو مهمون کنه

دستام سنگینی خاطره هامو تاب نمیاره

مجبورم یه گوشه ی خلوت بذارمشون و برم

به خدا راحت نیس چال کردن اون همه خاطره ی تلخ

ولی چاره ای نیست همشونو زیر یه عالم خاک ریختم

دلم واسه سرنوشت خاک می سوزه

نمی خوام حس کنم مسافرم اما کوله پشتیم

اینو می گه می خوام از شرش خلاص شم

انداختمش یه گوشه و به را ه رفتنم ادامه دادم

اونم تو یه مقصد گنگ و بن بست

حالا منم و جاده و تاریکی

دیگه فقط تنهاییه که روحمو چنگ می زنه

پلکام شدن ابر بارونی

با هر قدمی که بر می دارم ،یه قطره

بی کسی رو اروم هل می دن تا رد پامو ببوسن

می دونم هیشکی بدرقم نمیکنه

ترانه های تنهاییم جلوی چشمام حرکت می کنن

مرگ لحظه هامو دیدم،شک ندارم

چه بده بدونی کسی منتظرت نیست

من میدونم ولی بازم می رم

می دونم جز من و خزون کسی عابر

این جاده نبوده ،میدونم...

من محکومم به تحمل تنهایی من با غرورم

هیشکیو باخودم هم قصه نکردم

من تو انزوای خودم مرگو بارها لمس کردم

مرگ احساسمو

کاش روز بشه اما اینجا فقط شبه

یه شب پر تاریکی

از گشتن و پیدا کردن حتی

یه قطره نورکه نا امید می شم

تنم خسته می شه

سرمو رو شونه های تقدیر تکیه می دم

میدونم تقدیر ،قادره بدترین شکل

غربتو برام ورق بزنه

زیاده خواهی کردم،سهمم

جز غربت چیز دیگه ای نیست

سرنوشتم همینه

وقتی پلکام باز شد

خودمو دیدم وسط یه دنیا

نور طلایی مه رو بدنم راه

می رفت، خورشید خانم چشمامو

قلقلک می داد تا بیدا شدم

من پا شدم خوابی در کار نبود

با کلی حوصله به افتاب زندگیم

سلام دادم

حالا خوشحال از یه روز تازه

از صمیم قلبم آرزو می کنم

همه ی آدمای مهربون

زندگیشون

پر نور و طراوت باشه

الو ... الو... سلام

کسي اونجا نيست ؟؟؟؟؟

مگه اونجا خونه ي خدا نيست؟

پس چرا کسي جواب نميده؟

يهو يه صداي مهربون! ..مثل اينکه صداي يه فرشتس .بله با کي کار داري کوچولو؟

خدا هست؟ باهاش قرار داشتم.. قول داده امشب جوابمو بده.

بگو من ميشنوم .کودک متعجب پرسيد: مگه تو خدايي ؟من با خدا کار دارم ...

هر چي ميخواي به من بگو قول ميدم به خدا بگم .

صداي بغض آلودش آهسته گفت يعني خدام منو دوست نداره؟؟؟؟

فرشته ساکت بود .بعد از مکثي نه چندان طولاني:نه خدا خيلي دوستت داره.مگه کسي ميتونه تو رو دوست نداشته باشه؟

بلور اشکي که در چشمانش حلقه زده بود با فشار بغض شکست وبر روي گونه اش غلطيد وباهمان بغض گفت :اصلا اگه نگي خدا

باهام حرف بزنه گريه ميکنما...

بعد از چند لحظه هياهوي سکوت ؛

بگو زيبا بگو .هر آنچه را که بر دل کوچکت سنگيني ميکند بگو..ديگر بغض امانش را بريده بود بلند بلند گريه کرد وگفت:خدا جون خداي مهربون،خداي قشنگم ميخواستم بهت بگم تو رو خدا نذار بزرگ شم تو رو خدا...چرا ؟اين مخالف تقديره .چرا دوست نداري بزرگ بشي؟آخه خدا من خيلي تو رو دوست دارم قد مامانم ،ده تا دوستت دارم .اگه بزرگ شم نکنه مثل بقيه فراموشت کنم؟

نکنه يادم بره که يه روزي بهت زنگ زدم ؟نکنه يادم بره هر شب باهات قرار داشتم؟مثل بقيه که بزرگ شدن و حرف منو نمي فهمن.

مثل بقيه که بزرگن و فکر ميکنن من الکي ميگم با تو دوستم .مگه ما باهم دوست نيستيم؟پس چرا کسي حرفمو باور نميکنه ؟خدا چرا بزرگا حرفاشون سخت سخته؟مگه اينطوري نمي شه باهات حرف زد...

خدا پس از تمام شدن گريه هاي کودک:آدم ،محبوب ترين مخلوق من.. چه زود خاطراتش رو به ازاي بزرگ شدن فراموش ميکنه...کاش همه مثل تو به جاي خواسته هاي عجيب من رو از خودم طلب ميکردند تا تمام دنيا در دستشان جا ميگرفت.

کاش همه مثل تو مرا براي خودم ونه براي خودخواهي شان ميخواستند .دنيا براي تو کوچک است ...

بيا تا براي هميشه کوچک بماني وهرگز بزرگ نشوي...

کودک کنار گوشي تلفن،درحالي که لبخندبرلب داشت در آغوش خدا به خواب فرو رفت.....

          ...غم وغصم بی شماره...

خلوتم را نشکن

شاید این خلوت من کوچ کند

به شب پروانه

به صدای نفس شهنامه

به طلوع آخرین افسانه

و غروبی که در آن

نقش دیوانگی یک عاشق

بر سر دیواری پیدا شد

...

خلوتم را نشکن

خلوتم بس دور است

زهوای دل معشوق سهند

خلوتم

راه درازی ست میان من و تو

خلوتم

مروارید است به دست صیاد

خلوتم

تیر و کمانی ست به دست آرش

...

آری

خلوتم

راه رسیدن به توست

خلوتم را نشکن.

در نهايت تصويري عاشقانه

به دنبال نگاهی عاشق اما محروم

تصويري که سهمی از ان نداشتم

فقط حس می کردم ارامشی بزرگ است

پاکي ان احساس روحم را نوازشي داد

از خود پرسيدم پاکترين عشق کجاست؟

که از هوي و هوس راهش جداست

ناگهان حس کردم طراوتي بر وجودم باريد

انقدر ارام شدم که زجر دنيا فراموشم شد

بله پاکترين احساس همان تصوير خيالم بود

از جنس باران که مرا جان بخشيد

از باران هم پاکتر مگر مي شود بود

گفتم شايد اين عشق پاک مرا بشويد

مرا از عشق سيراب کند

اين احساس که از اسمان باريد

از جنس باران بود بر خاک تشنه و نا چيز

مردو زن جواني سوار بر موتور در دل شب مي راندند. آنها عاشقانه يكديگر را دوست داشتند.

زن جوان: يواش برو من مي ترسم.

مرد جوان: نه اينجوري خيلي بهتره

زن: خواهش مي كنم . من خيلي ميترسم.

مرد: خوب اول بايد بگي دوست دارم

زن: دوست دارم . حالا ميشه يواشتر بري؟

مرد:منو محكم بگير...

زن: حالا ميشه يواشتر بري؟

مرد: به شرطي كه كلاه كاسكت منو برداري و روي سر خودت بگذاري. آخه من نميتونم راحت بر.نم.

روز بعد وافعه اي در روزنامه ثبت شده بود.

برخورد موتور سيكلت با ساختمان، حادثه آفريد و در اين سانحه كه به دليل بريدن ترمز موتور بود يكي از دو سرنشين زنده مانده و ديگري مرد.

مرد جوان از خالي شدن ترمز آگاهي يافته بود پس بدون آنكه زن جوان را مطلع كند با ترفندي كلاه كاسكت خود را بر سر او گذاشت تا براي آخرين بار دوستت دارم را از زبا او بشنود و خودش رفت تا او زنده بماند.......

وی فصل سرد قصه

تو نوید یه بهاری

تویی تکیه گاه قلبم

تو شبهای بی قراری

چی بگم از تو که چشمات

تو خودش یه برقی داره

هر کی به چشات نگاه کرد

جز تو آرزو نداره

سیاهی زلف کمندت

مثل رنگ شب یلداست

هنوزم سرخی لبهات

سر تر از غروب دریاست

عطر مهربونی تو

تو فضای خونه مونده

تو برام دل میسوزوندی

جز تو آرزو نمونده

اگه تو قلب سیاهم

ذره ای مهر و وفا هست

مدییونتم یه عمری

هر چی هست کار خدا هست

پری قصه و رویا

ای تو همنشین گلها

چشم براه تو میشینم

سپیده دمها لب دریا

منم يه شبگرد خسته

عاشق اما دل شكسته

غم تو آهنگ صدامه

شادي بروم درهاش وبسته

لبم در حسرت بوسه

يكي كه دلش بسوزه

واسهء اين تنه زخميم

گريه كار شب و روزه

كسي نيست حتي يه لحظه

سر رو شونه هاش بزارم

آشنا بشم با چشماش

پاي عشقش جون ببازم

كسي نيست غصه و غم رو

از رو شونه هام بگيره

خستگيه بي كسي رو

از تنه زخميم بگيره

مي دونم خدايي دارم

كه اونم دل نگرونه

واسهء چشماي ابريم

اسمون هم نگرونه

با تو بودن از تو گفتن زيباست

مثل آواز قناري تو بهار

 با تو بودن از تو گفتن زيباست

مثل آواز قشنگ جويبار

با تو بودن از تو گفتن زيباست

مثل نيلوفر آبي در آب

مثل اشكهاي لطيف شبنم

 روي گونه هاي زنبقهاي خواب

با تو بودن از تو گفتن زيباست

مثل بارش بارون تو كوير

مثل رويش دوباره چمن

روي تن يخ زده زمين پير ت

ويي مهتاب سحر ، تويي بارون كوير

از تن خستهء من گرد غربت را بگیر

مثل خورشيد بزن و آبم كن

مثل لالايي شب خوابم كن

به تن خسته بزن رنگ دگر

دل ما را تو ببر تا به سحر

عشق اقيانوس وسيعي است که دو ساحل رابه يکديگر پيوند مي دهد

 love is wide ocean that joins two shores

 زندگي بدون عشق بي معني است و خوبي بدون عشق غير ممکن

life whithout love is none sense and goodness without love is impossible

 عشق ساکت است اما اگر حرف بزند از هر صدايي بلند تر خواهد بود

love is something silent , but it can be louder than onything when it talks

 عشق آن است که همه خواسته ها را براي او آرزو کني

 love is when you find yourself spending every wish on him

 عشق گلي است که دو باغبان آن را مي پرورانند

 love is flower that is made to bloom by two gardeners

عشق گلي است که در زمين اعتماد مي رويد

love is like a flower which blossoms whit trust

عشق يعني ترس از دست دادن تو

love is afraid of losing you

نمی دانم پس از مرگم چه خواهد شد     

نمی خواهم بدانم کوزه گر از خاک اندامم چه خواهد ساخت   

       ولی آنقدر مشتاقم که از خاک گلویم سوتکی سازد       

گلویم سوتکی باشد به دست طفلکی گستاخ و بازیگوش

       و یک ریز وپی در پی دم گرم خودش را در گلویم سخت بفشارد

بدین سان بشکند دائم سکوت مرگبارم را 

یک نفر دلش شکسته بود
توی ایستگاه استجابت دعا
منتظر نشسته بود
منتتظر،ولی دعای او
دیر کرده بود
او خبر نداشت که دعای کوچکش
توی چار راه آسمان
پشت یک چراغ قرمز شلوغ
گیر کرده بود
                        
                                                  او نشست و باز هم نشست
                                                  روزها یکی یکی
                                                  از کنار او گذشت

روی هیچ چیز و هیچ جا
از دعای او اثر نبود
هیچ کس
از مسیر رفت و آمد دعای او
با خبر نبود

                                                با خودش فکر کرد
                                                پس دعای من کجاست؟
                                                او چرا نمی رسد؟
                                                شاید این دعا
                                                راه را اشتباه رفته است!
                                                پس بلند شد
                                                رفت تا به آن دعا
                                                راه را نشان دهد
                                                رفت تا که پیش از آمدن برای او
                                                دست دوستی تکان دهد
                                                رفت
                                                پس چراغ چار راه آسمان سبز شد
                                                رفت و با صدای رفتنش
                                                کوچه های خاکی زمین
                                                جاده های کهکشان
                                                سبز شد

او از این طرف، دعا از آن طرف
در میان راه
باهم آن دو رو به رو شدند
دست توی دست هم گذاشتند
از صمیم قلب گرم گفت و گو شدند
وای که چقدر حرف داشتند

                                              برفها کم کم آب می شود
                                              شب ذره ذره آفتاب می شود
                                             و دعای هر کسی رفته رفته توی راه مستجاب می شود

تـا آخـرش بـاهـاتم

تــو بگو  ف من فداتم

بـا  تــــو همیشه  بهــــار

شیطـون  همیشـه   سـرکـــار

بـــا  تــــو  یعنـی  بـوسیدن  اوج

دریای  شـــادی  صـاف  بــی مـوج

بـــا   تـــــو   مـــن   قطـــره   ابــــرم

بـرای بوسیدن لب گلبرگت بدون صبرم

منــو  پــــرواز  مثـل   یـــه   پـــرنده

بــا  تـــــو  آبــــی  آسمـون  بــــرنده

بــا تــو زندگـی  قشنگترین آهنـگ

تپش  قلبامون  میدونم هماهنـگ

***  دوستت  دارم  ***

زير باران کلمات مي ايستم و ناگهان چتر رنگارنگم را مي بندم.حرفهاي تو مرا ابي

مي کند.قد مي کشم و اسمانها را پشت سر مي گذارم.نفسهاي خدا را دانه دانه ميشمارم .

با ستاره اي که هزار سال عاشق بوده به زمين برميگردم.دريا را با اسمان مي اويزم و

کمي در باغچه مي ريزم تا گلها همه رنگ و بوي تو را بگيرند.

چه خوب است با تو حرف زدن و سطر هاي نانوشته ي زندگي را خواندن.چه خوب است با تو به ابرها سفر کردن و مرطوب شدن.دلم مي خواهد انقدر شاداب بمانم که روي انگشتانم گل سرخ برويد.دلم مي خواهد وقتي از پرواز مي گويم هيچ پرنده اي زخمي نباشد و روزي که شعر صبح را در دفتر مشق کودکان مي نويسيم چشمها بيدار باشند.

چه خوب است از تو گفتن و با تو عاشق شدن و از پيچ و خم جاده ها گذشتن.دلم مي خواهد روي برگ درختان يادگاري بنويسم و به همه بگويم :

(دوستت دارم)

چه خوب است خاطرات ديرين را بادستهاي تو ورق زدن و در ميان کوير فراموشي گل گفتن و گل شنيدن.دلم مي خواهد نفسهاي تو را دانه دانه بشمارمو با هر نفست بگويم :

(عاشقانه دوستت دارم)

بخود آی

نه مرادم ، نه مريدم ، نه پيامم ، نه كلامم ، نه سلامم ، نه عليكم ، نه سپيدم ، نه سياهم ، نه چنانم كه تو گوئي ، نه چنينم كه تو خواني ، نه آنگونه كه گفتند و شنيدي ، نه سمائم ، نه به زنجير كسي بسته و بردۀ دينم ، نه سرابم ، نه براي دل تنهائي تو جام شرابم ، نه گرفتار و اسيرم نه حقيرم ، نه فرستادۀ پيرم ، نه بهر خانقه و مسجد و ميخانه فقيرم ، نه جهنم ، نه بهشتم ، چنين است سرشتم ، اين سخن را من از امروز نه گفتم ، نه نوشتم ، بلكه از صبح ازل با قلم نور نوشتم .

حقيقت نه برنگ است و نه بو ، نه به هاي است و نه هو ، نه به اين است و نه او ، نه بجام است و سبو ، گر به اين نقطه رسيدي بتو سربسته و در پرده بگويم ، تا كسي نشنود اين راز گهر بار جهان را .

آنچه گفتند و سرودند تو آني ، خود تو جان جهاني ، گر نهاني و عياني ، تو هماني كه همه عمر بدنبال خودت نعره زناني ، تو نداني كه خود آن نقطه عشقي ، تو اسرار نهاني ، همه جا تو ، نه يك جاي ، نه يك پاي ، همه اي ، با همه اي ، همهمه اي ، تو سكوتي ، تو خود باغ بهشتي ، تو بخود آمده از فلسفه چون و چرايي ، بتو سوگند كه اين راز شنيدي و نترسيدي و بيدار شدي ، در همه افلاك بزرگي ، نه كه جزئي ، نه چون آب در اندام سبوئي ، خود اوئي ، بخود آي ، تا بدر خانه متروكه هر كس ننشيني و بجز روشني شعشعه پرتو خود هيچ نبيني و گل وصل بچيني .

 بخود آی